Bu kavram son zamanlarda çok kafamı kurcalıyor. Özellikle bu konuda nasıl davranabilirim diye düşünüyorum ve çocuklarla iletişim içinde olduğum zamanlarda karşımda sanki büyük bir yetişkin varmış ve onunla iletişim kuruyormuşum gibi davranmaya çalışıyorum. Çünkü çocuklar çok özeller kendilerini ciddiye almayanları çok iyi biliyorlar.
Eğitimin tanımında ne diyor “kalıcı izli davranış değişikliği oluşt
urabilmek” eğer çocukları ciddiye almazsak bu değişikliği nasıl yerine getirebiliriz ki? Bence çocuk eğitiminde ilk hedef çocuğu bir yetişkin gibi düşünmek. Aile çocuğunu bir yetişkin gibi düşünerek onunla küçük yaşlardan itibaren her şeyi paylaşmalı ve aile içindeki kararlarda olsun farklı durumlarda olsun çocuğunda fikri mutlaka alınmalı. Bir öğretmenin de sanki karşısında bir yetişkin varmış gibi ders anlatması ve çocukla iletişime geçmesi gerekli. Çocuk kendisinin ciddiye alındığını gördüğündeki tutumları ve davranışları mutlaka çok daha farklı olacaktır. Ülkemizdeki sınıflardaki öğrenci sayıları göz önüne alındığında öğretmenler açısından bu tarz bir davranış sınıf kontrolü açısında belki zorluklar çıkaracaktır ama öğretmenlerimize ellerinden geldiğinde bu işi ciddiye almalarını öneriyoruz.
Bu konu üzerine bir akademik çalışma var mıdır? diye kısa bir araştırma yaptığımda bir bilimsel yayın bulamadım fakat bence olmalı diye düşünüyorum. Pedagogların kitaplarında bu konuda bölümler bulunmakta fakat bu durumun eğitime olan katkısı nasıldır bu konuda akademik çalışmalar olmalı. Çocuklara saygımız göstermek için yapılabilecek 10 maddeyi sizler için sıralıyorum.
- Model Olun
- Sabırlı Olun
- Öğretin
- Övün
- Tartışın
- Düzeltin
- Onaylayın
- Anlayın
- Güçlendirin
- Ödüllendirin (Dr. Robyn J.A. Silverman)
